Klik op de thumbnails om
deze groter te bekijken
De Tiende van Tijl wint brons!
De Tiende van Tijl van AVROTROS heeft brons gewonnen in de categorie Variety op New York Festivals World's Best TV & Films.

Op het internationale festival werden onderscheidende
televisieprogramma's uit vijftig verschillende landen beoordeeld.
Presentator Tijl Beckand: "De Tiende van Tijl heeft in Nederland een
lans gebroken voor klassieke muziek op prime time. Super dat daar nu ook
internationale waardering voor is gekomen. Ik ben trots op die bronzen
medaille!"

Eerder dit jaar werd het vijfde seizoen
van De Tiende van Tijl op NPO 2 uitgezonden. Op het festival nam het
programma van Tijl het op tegen een zangtalentenjacht uit Zuid-Korea, en
de uitzendingen van het Memorial Day Concert en Capitol Fourth-concert
uit Amerika.










Tijl Beckand was de uitsmijter van het Rabo Young event
Artikel De Streekbode, 14-03-2012
Rabo Young over personal branding - Nooit meer bruine schoenen onder een donker pak!

HEYTHUYSEN - Dennis uit Baexem laat zijn bruine schoenen voortaan in de kast staan. "Ik wist niet dat bruine schoenen fout zijn. Morgen toch maar wat anders aan," lacht hij. Samen met ruim 200 andere jongeren uit Leudal en Maasgouw was hij bij de avond over personal branding die Rabo Young van Rabobank Maas en Leudal 7 maart organiseerde. Bij personal branding gaat het om 'de eerste indruk'. "Daarom was het een perfect thema voor onze allereerste activiteit," vertelt Job, lid van Rabo Young, tijdens het korte interview waarmee Rabo Young zich aan het publiek voorstelt. "Eigenlijk ben je jezelf 
de hele dag aan het presenteren. Tijdens je studie of je werk, maar ook op Facebook of Twitter. Iedereen wil goed voor de dag komen. Het is een mooi onderwerp voor een avond waarop wij ons voor het eerst presenteren."

Buitenkant verkoopt binnenkant
Psychologe Anke van Luyt, gespecialiseerd in 'de eerste indruk', liet de zaal op humoristische wijze en met herkenbare voorbeelden ervaren hoe zo'n eerste indruk werkt en hoeveel impact die heeft. Maar liefst 95% van onze beslissingen en oordelen worden geregeld door het onbewuste. Zonder dat we het ons realiseren, bepalen we binnen 100 milliseconden wat we van iets of iemand vinden. Dan is het dus belangrijk om te weten dat bruine schoenen onder een donker pak niet 
kunnen en dat je overkomt als een lid van de maffia wanneer je een donker overhemd onder een licht pak draagt. Met een trouwring om, kom je nog steeds betrouwbaar over en hoe minder andere sieraden, hoe slimmer je lijkt. Zelfs je sleutelbos vertelt wie je bent. Kortom: met je buitenkant verkoop je je binnenkant. Een weetje om rekening mee te houden!

Eye-opener 
Ruim 200 jongeren kwamen woensdag 7 november naar de Bombardon in Heythuysen om meer te weten te komen over personal branding. Maarten uit Thorn is webdesigner en heeft een eigen bedrijf. "Met een website werk je ook aan het imago van een persoon of een bedrijf. Daarom wilde ik graag naar deze avond. Ik vond het interessant wat Anke vertelde, maar ik ben het niet overal mee eens. Waarom zou je betrouwbaarder zijn als je een trouwring draagt? Ik had 
ook graag wat meer gehoord over personal branding en sociale media." Bram uit Baexem studeert voor jobcoach. "Als jobcoach leer je mensen onder andere hoe ze zich goed kunnen presenteren. Daar sluit het thema van deze avond mooi bij aan." Rik uit Ittervoort wist niet dat wat je zegt minder belangrijk is dan de indruk die je op iemand maakt. "Dat vind ik wel een eye-opener. Leuk dat ik dat op deze avond nog even heb meegepikt, want ik kwam 
eigenlijk vooral voor Tijl Beckand." 

Werking mannenbrein 
Cabaretier Tijl Beckand was de uitsmijter van het 
Rabo Young event. De ex-Lama haakte eerst even in op het thema. Vervolgens ging hij los met een deel van zijn theatershow. Voor het geval ze het nog niet wisten, werden de dames in de zaal uitgebreid voorgelicht over de werking van het mannenbrein en zette Tijl een stevige boom op over godsdienst en passant nam hij nog wat slachtoffers uit het publiek in de maling. De show van Beckand was goed voor rode oortjes en stijve kaken van het lachen. Tijdens de 
gezellige borrel in de foyer van de Bombardon waren er veel enthousiaste reacties te horen. Met de eerste indruk van Rabo Young zit het dus wel goed. Zij hebben een fantastisch visitekaartje afgegeven!
Cabaretier Tijl Beckand was de uitsmijter van het Rabo Young event.

Vrolijke boel met Tijl Beckand
Recensie 'Celebrate' Residentie Orkest, De Telegraaf, 12-03-2012

Jongeren zijn best voor klassieke muziek te vangen, maar je moet wel weten hoe. Het Residentie Orkest lijkt een toverformule te hebben gevonden in de samenwerking met Tijl Beckand. Televisiekijkend Nederland kent de cabaretier ook, van De Lama's en De Tiende van Tijl.

Beckand stond nu voor de vijfde keer op het podium van de Dr. Anton Philipszaal en had met de musici uitzicht op een goed gevulde parterre. Daar lag de gemiddelde leeftijd zeker twintig, dertig jaar lager dan gebruikelijk. Geen concertpubliek is zo vergrijsd als dat van het Haagse orkest. Het maakt de verjongingskuur des te verheugender. Bij aanvang kunnen gegadigden plaats nemen op adventure seats, midden tussen de musici. Vervolgens loodst Beckand de bezoekers in anderhalf uur zonder pauze langs populaire en minder populaire klassieken, waarna het nog geruime tijd gezellig blijft, maar dan in de foyer. Het cabaretgehalte is niet wereldschokkend. De voorbereide grappen doen het beduidend beter dan de kwinkslagen die vanuit het moment ontstaan. Maar Beckand weet hoe hij in een informele sfeer een feestje kan bouwen. Als hij over muziek praat, verkoopt hij bovendien geen onzin. Die liefde is authentiek. Het repertoire kiest hij zelf. Het reikte van Glinka's ouverture Roeslan en Loedmilla tot het eerste deel uit Schumanns Rheinische symfonie tot Mambo uit de West Side Story van Bernstein. Aan de muziek worden geen concessies gedaan. Het was opvallend hoe de jonge dirigent Otto Tausk aan de strijkers van het Residentie Orkest met gezag een volheid wist te ontlokken die zij meestal missen. Mogelijk liggen hier kansen voor de toekomst. Het Residentie Orkest heeft eindelijk Neeme Jarvi uitgezwaaid en zoekt een nieuwe chef. Tausk ziet momenteel zijn chef-dirigentschap bij Holland Symfonia verdampen. Dat orkest wordt opgeheven. In Den Haag is het overigens ook geen rozengeur en maneschijn. Volgens de nieuwste plannen gaat het Residentie Orkest terug van 95 naar 78 musici. 
Thiemo Wind


Opperbeste improvisator en bevlogen maestro
Recensie The Gentleman Entertainer, Meppeler Courant, Opregte Steenwijker Courant., 03-02-2012
CABARET

Locatie: Rabobanktheater De Meenthe
Aantal bezoekers: 300
Waardering: ****

STEENWIJK - Mensen mogen zichzelf  tegenwoordig graag kenbaar maken via sociale media. Tweets, accounts en blogs; iedereen in de anonieme webwereld mag alles van je weten. Maar dat is andere koek wanneer je in het publiek zit bij een bijdehante improvisator. Want niemand  wil voor de maf gehouden worden waar zo'n 200 wildvreemden bij zijn. Tijl Beckand moet het juist hebben van zijn contact met de zaal en heeft daar wat op gevonden. Hij leest de tweets van argeloze toeschouwers voor wat direct leidt tot opgewekte herkenning of gênant gegniffel. Beckand heeft het goed begrepen; gelijk de zaal persoonlijk  benaderen, levert de juiste voeding en sfeer op voor de rest van de avond. En daar maakt hij dankbaar en inventief gebruik van zonder af te zeiken. Daarvoor heeft hij Roel van Velzen al.

Improviseren
De show heeft een vermakelijk verhaal over evolutie, religie en oermannetjes in het hoofd die wedijveren met het mannelijk
geslachtsdeel  dat permanent in de oppositie zit als paars plus. Het is even zo vaak fauw als goed gevonden. De fnishing touch ontbreekt echter her en der; het lijkt alsof Beckand over bepaalde grappen minder lang of diep heeft nagedacht. Die missen  dan efect of zijn überhaupt niet lachwekkend. Een avondvullende  conference zal niet zijn sterkste kant zijn. Gelukkig zien we ook de Tijl, zoals we hem kennen en waar hij goed in is: improviseren. Net op het moment dat de voorstelling wat indut, trekt hij zijn trukendoos open en verschijnt er een onvervalste talkshowsetting op het toneel. Via zijn eerdere kennismakingsrondje met het publiek, chartert Beckand daaruit een ontwapenende pianiste  en een goedmoedige interviewkandidaat.  Er volgt een originele en grappige compositie met bier en borrelnootjes, veelzeggende stiltes tijdens de commercials en gewiekste opmerkingen van de dappere vrijwilligers uit de zaal, Marthe en Jan.

Gentleman
Het publiek is Tijl graag ter wille  en dat is geheel diens eigen verdienste.  Hij is beminnelijk en gaat respectvol met ons om; een echte gentleman dus. Zo doen we gezamenlijk  een Afrikaans offerritueel. Op het moment zelf lijkt het nergens op te slaan, maar bij de ontknoping  van zijn show krijgt dit stuk een stijlvolle en bezielde betekenis. Knap hoe hij deze verrassende en geëngageerde draai weet te maken; prijzenswaardig dat hij ons hiervoor oprecht bedankt in plaats van wij hem. Verder verdient hij alle egards voor zijn heerlijke muzikale intermezzo  na de pauze. Aanstekelijk en vol toewijding spreekt hij over zijn passie voor klassieke muziek. Hij laat de zaal het verlangen van Tchaikovsky voelen, de onsterfelijkheid van Beethoven visualiseren, het ongekende talent van Schubert ontdekken en opstaan voor gelegenheidskoning  Leo ten tijde van de Hallelujah van Handel. Het is gedurfd, maar tegelijkertijd van een superbe schoonheid. Zijn beschrijvingen klinken namelijk als volwassen sprookjes. Tijl Beckand weet te ontroeren, je in beweging te krijgen, een verhaal te vertellen en je bagage mee te geven. En ziedaar, de overeenkomst met zijn passie klassieke muziek is zonneklaar.

Rita van Klinken

© Boom regionale uitgevers/ Meppeler Courant/ Opregte Steenwijker Courant
Chopin op tv, maar dan hip
Artikel De Tiende van Tijl, NRC Handelsblad, 12-10-2011
Programma’s over klassieke muziek proberen met smeuïge presentatie het imago ‘saai en moeilijk’ te ondergraven

Klassieke muziek lijkt geen grote publiekstrekker, maar wordt in het tv-programma De Tiende van Tijl met succes op primetime vertoond. Klassiek in een aantrekkelijk jasje. “De presentatie kan mij niet populair genoeg.”

Door Floris Don
Amsterdam. Wat heeft het massale dance event Sensation White gemeen met Mozart? Tv-presentator Tijl Beckand weet het antwoord: de housemuziek die in zijn programma over klassieke muziek klinkt, is gebaseerd op Mozarts Requiem. “Als je daar goed naar luistert, hoor je de tranen biggelen. Mozart stierf nog dezelfde avond bij het componeren van de achtste maat van het Lacrimosa.” De volgende keer dat je bij Sensation een xtc-pil slikt, adviseert Beckand, “denk dan eerst nog heel even aan Mozart.”
Het Avro-programma De Tiende van Tijl is nadrukkelijk niet bedoeld voor ‘kenners’. Smeuïge anekdotes, cross-overs van muziek naar film, van theater naar dans, ultrakorte muziekfragmenten en een wedstrijdje aria zingen: alles wordt benut om een breed publiek vast te houden bij het als ‘moeilijk’ ervaren onderwerp klassieke muziek.
Het programmeren van een klassiek getint programma blijft een risico. De onlangs geeindigde reality show Onder Wibi’s vleugels flopte, mede door de weinig aansprekende kandidaten van de pianowedstrijd. De Tiende richt zich meer op de muziek zelf, en met succes. De eerste drie afleveringen zijn in de pers positief ontvangen, het kijkcijfer 350.000 is voor Nederland 3 een goede prestatie. Het publiek tussen de 20 en 34 jaar blijkt daarbij goed vertegenwoordigd te zijn. De Tiende krijgt zelfs merchandise in de vorm van een net verschenen cd. 
De programmering op prime time (woensdag 20.30 uur) getuigt van moed. Klassiekemuziekconcerten klinken doorgaans in de late tv-uurtjes; ‘serieuzere’ muziekprogramma’s als NTR Podium en Vrije Geluiden worden op zondag overdag uitgezonden. Maar het zapformat van De Tiende leidt ook tot kritiek. Wordt de muziek wel genoeg recht gedaan, als de etude van Chopin van nauwelijks een minuut met nog eens twintig seconden wordt ingekort? En is de letterlijke verbeelding van de brug tussen hoge en lage cultuur daarbij niet al te nadrukkelijk, zoals Hans Beerekamp onlangs in deze krant concludeerde? Zo raadt Beckand bouwvakkers aan eens naar Italiaanse aria’s te luisteren in plaats van naar Radio 100% NL.
“Negentig van de honderd mensen zullen zich door deze muziek verrijkt voelen”, reageert Beckand. “Maar het is een groot donker woud waar iedereen omheen staat. Heel lang heeft de elite gezegd: blijf maar weg als je er niets van begrijpt. Maar ik wil juist ingang bieden, en Debussy is weer een heel andere ingang dan Tsjaikovski. Ik luister al twintig jaar naar deze muziek, en het is mijn missie haar naar alle randen van de samenleving te brengen. Dat mag je paternalistisch vinden. Maar ik krijg brieven van kinderen die voor het eerst Slavenkoor van Verdi hebben gehoord dankzij mijn programma. Uiteindelijk verkoopt de muziek zichzelf, maar je moet de mensen er wel mee vertrouwd maken.”
De Tiende van Tijl staat voor een bredere ontwikkeling: de presentatie van klassieke muziek wordt laagdrempeliger, de aandacht breder. Het programma De wereld draait door (DWDD) geeft al jaren uitzendtijd aan klassiek. “Voor ons telt maar  één criterium: boeit het?” zegt eindredacteur Dieuwke Wynia. “Als het antwoord bevestigend is, stellen we niet ook nog de vraag: is het niet te moeilijk?” Haar programma besteedt ook aandacht aan de hedendaags klassiek en heeft zo al een kleine voorsprong op de conservatievere samenstelling van De Tiende. 
Daarmee is de emancipatie nog lang niet voltooid. Steeds weer wordt het ‘saaie’ imago van klassieke muziek benadrukt. Violiste Jeanita Vriens trad met haar Ragazze Quartet op bij DWDD en De Tiende. Vriens: “Dat leidt tot leuke reacties in je eigen omgeving. Maar toen wij bij DWDD te gast waren, ging de discussie toch weer over de vermeende sufheid van klassieke musici. Een beetje flauw, want zeker jonge musici nemen zóveel nieuwe initiatieven.“
Pianist Ralph van Raat mocht twee keer aanschuiven bij DWDD en neemt de vooroordelen voor lief. “Je kunt dat negatieve imago van klassieke muziek negeren”, zegt hij. “Maar besef goed: de algemene kennis is echt schrikbarend laag. Het werkt dan beter om op het negatieve sentiment in te spelen, het beeld vanuit het perspectief van het grote publiek te verbeteren. Al blijft dat een levenslange missiek, klassiek is nu eenmaal moeilijker dan pop.”
Ook gespecialiseerde media als Radio 4 zoeken een breder publiek. Elke donderdagavond klinkt daar het laagdrempelige Virus, een “dynamische late night show” met optredens en publiek vanuit de lobby van de Rotterdamse Schouwburg. “Radio 4 is inmiddels erg verbeterd”, zegt medepresentator Giel Beelen, “de klassieke muziek moet uit z’n schulp kruipen en doet dat ook.”
Radio 4-presentator Hans Haffmans, geroemd onder de ‘kenners’, sluit zich daarbij aan. “Natuurlijk kun je kanttekeningen plaatsen bij foutieve uitspraken. Toch kan het wat mij betreft niet populair genoeg, zolang je je liefde voor de muziek zo eervol en oprecht mogelijk overbrengt.”

De Tiende van Tijl: vanavond 20.30 u, Ned 3. De dubbel-cd ‘Tijl loves Klassiek’ verscheen deze week bij Deutsche Grammophon.

Klassiek maar met humor
Recensie De Tiende van Tijl, De TV-recensent, 06-10-2011
Smulmuziek aan sterfbed

Wat het klassieke genre betreft is ‘De Tiende van Tijl’ (Ned. 3 – 20.30 uur), zeker zoals het gisteravond vorm was gegeven, het bekoorlijkste programma van de Nederlandse televisie. De stand-upcomedian Tijl Beckand, o.a. bekend van de Lama’s, is er dus de presentator en maker van en dat moet maar zo blijven.

De bedoeling van het programma is van dummy’s in de klassieke muziek diehard-fans te maken. En daarvoor gaan alle registers open. We horen en zien de gebroeders Arthur en Lucas Jussen, tegenwoordig bijna elke avond wel ergens op de buis en dat geldt evenzeer voor Gordon hier met L.A. The Voices.

We horen tal van pianosonates, althans fragmenten ervan, en vooral heel veel muzikale stukjes die herkenbaar zijn vanwege een hoog Hans Liberg-gehalte. Niet dat Tijl zelf iets speelt, nog geen blokfluit, maar zijn informatiestroom is weliswaar even koddig als dat van Liberg doch onderscheidt zich bij Tijl positief omdat het bij hem inhoudelijk wat voorstelt.

Zo vernemen we dat niet alleen Phil Collins met zijn beroemde ‘Groovy kind of love’ een jatmoos was van de componist Clementi, maar zelfs Mozart blijkt delen van zijn ouverture tot Die Zauberflote van Clementi te hebben gejat.

Heerlijk om de bewijsvoerende fragmenten ervan zo vermakelijk te kunnen beluisteren. Amusement dus.

Maar De Tiende van Tijl doet ook het volgende. De presentator meldt zich bij het Albert Schweitzerziekenhuis in Dordrecht, afdeling oncologie, en laat er een vleugel de ziekenzaal binnenvoeren waarop voor terminaal patiënten hun geliefde muziek wordt gespeeld, in dit geval een Prelude van Sergei Rachmaninov. Aangrijpend… aan een stervensbed weer eens wat anders dan de cliniclowns.

We zien nog veel meer; een les voor tientallen verhuisbedrijven in ons land die almaar beweren ook behendig te zijn in het transport van vleugels maar niettemin vanwege absolute onkunde zo vaak schade aan de instrumenten toebrengen.
Aan de onderzijde van de vleugel zijn halfronde bogen bevestigd die het instrument na vervoer van de zijkant, na het aanbrengen van de eerste poten, met minieme mankracht naar een horizontale stand kunnen rollen. Zo kan het dus ook, zonder brokken.

Volksopvoeder
Recensie De Tiende van Tijl, De Groene Amsterdammer, 06-10-2011
Walter van der Kooi
Philip Snijder beschrijft in Zondagsgeld (over zijn Mokumse onderkantjeugd) hoe meester Zoetenbier zijn leerlingen een verrassing bereidde. Hij had zijn bandrecorder meegenomen en zei grappend te hopen dat niet de hele klas ziek zou worden van wat hij ging laten horen. Bij de orkestklanken werden prompt bekken getrokken en Jantje Hendrikse drukte het algemeen gevoel mimend uit: ‘wat een seikmeziek!’ Prachtig beschrijft Snijder de verwarde gevoelens van zijn twaalfjarige hoofdpersoon die, op straffe van hoon, niet kan laten merken hoezeer hij overweldigd is door wat hij hoort. Als hij het zijn vader voorzingt blijkt die te weten: Morgenstemming uit Peer Gynt van Grieg. De jongen is verbijsterd: ‘Dat je dat wéét!’ In vaders reactie zit diens tragiek als buitenstaander in een toffe volksfamilie: ‘Honderd gulden als je er op Bickerseiland ook maar één vindt die je zoiets kan vertellen.’ Niet trots maar bitter. En al kom ik dan uit ‘nette armoe’, het  raakte mede door herkenning. De verpletterden indruk van nieuwe klanken en het besef dat er iets bestond dat groter was, dieper raakte dan alles wat je kende (hoezo ‘distinctiedrang?). De fysieke ervaring van genot, weemoed, pijn ineen. Het niet helemaal bij een klas horen waarin de meeste kinderen niet zouden ‘doorleren’. Een meester die aan ‘verheffing’ deed. Een vader wiens helden Beethoven en Tsjaikowski heetten – tussen buren en collega’s uitzonderlijk. Zestig jaar televisie en even lang cultuurpessimistische beschouwingen en jammer over verplatting en verloedering.
Maar de televisie tracht ook volksopvoeder te zijn, van Pierre Jansen tot Tijl Beckand. Gek dat Zondagsgeld me naar De Tiende van Tijl dreef, maar zo ging dat wel. Was de Tijl van BNN’s De lama’s, komisch bedoeld programma dat veel meer bij Bickerseiland dan bij het Den Haag van Van Kooten en De Bie stond, toch ook, nu bij de Avro, een meester Zoetenbier? Het programma laat weinig twijfel aan Beckands liefde voor wat incorrect klassieke muziek heet en de Avro omarmde al sinds de komst van de radio de lier en waar die voor staat. Bovendien zijn de educatieve bedoelingen van het programma, uitgezonden op de jongerenzender, zonneklaar.
Andere kwestie is hóe je die liefde en overdracht vorm geeft. Tijl als presentator is al een ‘statement’ en dat hij het over de Berlijnse Brandenburger Toren heeft zal zijn kijkers een zorg zijn en doet er ook weinig toe. Vaste pianiste Iris Hond kan zo de catwalk op, zoals de meeste uitvoerenden jong en good looking zijn; een popzangeres zingt Purcells afscheid nemende Dido; het tempo is hoog, het aantal onderwerpen per uitzending adembenemend. Een muziekfragment, live of op film, duurt maximaal drie minuten. De informatie spitst zich toe op emotionele toppen en dalen uit de biografie van componisten – een anekdotetrommel. Uiteraard is er een wedstrijdje: wie zingt Die hölle Rache  het best – letterlijk halsbrekende acrobatiek voor amateurs. Het is een duizelingwekkend programma met een serieus thema (zoals ‘revolutie’) dat dient als waslijn waaraan van alles kan worden opgehangen, van de val van de Muur tot de ontmoeting in Leiden tussen Mahler en Freud. Tijl laat op een bouwplek een trio uit Cosi fan tutte zingen. De arbeiders zijn argwanend en afwerend als ooit de klas van Snijder. Tijl biedt een bouwvakker aan er een dvd’tje van te branden. Hij bedankt even feestelijk als Jantje Hendrikse. Maar als er één kleine Philip door het programma wordt geraakt is het toch verantwoord. Het is immers ook niet bedoeld voor zelfingenomen melomanen.

Klassieke muziek in hip jasje
Recensie De Tiende van Tijl, Nederlands Dagblad, 05-10-2011
Harco Ploegman
Klassieke muziek op jongerenzender Nederland 3 is nogal bijzonder. De AVRO weet met De Tiende van Tijl een boeiende brug tussen beide werelden te slaan.

Het programma begint elke week met een bekend popnummer dat zijn wortels heeft in de klassieke muziek. Als een soort muziekleraar laat presentator Tijl Beckand de dwarsverbanden zien tussen muziek van nu, de afgelopen dertig jaar en van een paar honderd jaar geleden. Heel wat moderne popmuziek blijkt ‘gejat’ te zijn van klassieke componisten die al honderden jaren geleden gestorven zijn. Beckand doet dat in een schitterend decor. Ook trekt hij het land in om op onverdachte plekken klassieke muziek te laten horen, zoals op popfestival Lowlands en een bouwplaats met bouwvakkers. In het programma zijn verder live optredens van diverse klassieke musici en er komen anekdotes voorbij over diverse componisten, waarbij ook hun muziek te horen is. Soms zijn de inleidende praatjes van Beckand daarbij aan de lange kant.
Een ander leuk onderdeel in het programma is de zoektocht naar de nieuwe ‘Königin der Nacht’ voor de opera ‘Der Zauberflöte’ van Wolfgang Amadeus Mozart. Geen eenvoudige opgave, want die ‘koningin’ moet een van de hoogste noten halen die een mens kan halen, f3. Ook zoekt Beckand plekken op waar bekende componisten geweest zijn. Zo ging hij naar de plek waar Mendelssohn tijdens een verblijf in Den Haag (om te kuren vanwege zijn zwakke gezondheid) een schilderij maakte dat nu in Oxford hangt. Beckand zocht uit waar hij het schilderij maakte en waarom het naar Oxford ging. En vorige week bezocht hij de plek in Leiden waar Gustav Mahler een ontmoeting had die zijn leven veranderde. Geen grote ontdekkingen, maar grappige feitjes en een interessant spoor dat achtergelaten is in ons land. Het is bijna jammer dat de onvermijdelijke bekende Nederlander ook in dit programma opduikt. Al gaat het hier wel om bekende Nederlanders die hun sporen in de muziek verdiend hebben en hun (klassieke) muziek kunnen laten horen. Daarbij maakt de setting veel goed. Het programma bevat ook losse onderdelen, zoals ‘muziek bij revoluties’ in de tweede aflevering.
De Tiende van Tijl is fascinerende televisie. Het mooie decor, de wat stoere maar prettige verteltrant van Beckand, de leuke weetjes en interessante reportages maken dit programma tot een succes. Zo’n succes dat het volkomen natuurlijk aandoet dat er stukken uit opera’s en andere klassieke muziekwerken op jongerenzender Nederland 3 klinken.

Niet kijken vanavond, naar Tijl Beckand!
Recensie De Tiende van Tijl, NRC Handelsblad, 26-10-2011
Zap Japke-d. Bouma


Wat mij dus altijd overkomt, is dat als ik een man leuk vind op tv, hij standaard binnen de kortste keren tot sexiest man alive wordt gekozen, fenomenaal doorbreekt naar een miljoenenpubliek, en/of het geld met shovels tegelijk gaat binnenscheppen. 
Het gebeurde me met George Clooney, die ik, even for the record, al in 1993 ontdekte. En het gebeurde met Patrick Dempsey die ik al in 1987 in het vizier had. De heren zijn nu respectievelijk bijna Amerikaans presidentskandidaat, en obsceen succesvol tv-acteur. 
Ik vind dat niet leuk. 
Als je een lieveling hebt, wil je hem toch een beetje voor jezelf houden. 
Ik dacht dat ik goed zat met Hugh Laurie. Ik aanbad hem in zijn rol van ‘baviaan in de porseleinkast’ Gregory House, in de ziekenhuisserie House. En ik waande me veilig. Ik bedoel, wie verwacht dat de oetlul uit de geniale comedy Blackadder een tiental jaren tot de best betaalde en meest bekeken man ter wereld wordt gekroond. Niemand. Maar het gebeurde wel. De man zit tegenwoordig zelfs sexy te zijn in een reclame voor L’Oréal gezichtscrème, godbetert. 
Ik heb me voorgenomen het vanaf nu helemaal anders te gaan aanpakken. Dichter bij huis, dat sowieso. Maar ook echt helemaal 180 graden qua genre, medium en doelgroep. Dus een Nederlander, geen acteur meer, en in een kansloos genre. 
Ik ben uitgekomen op Tijl Beckand. 
Ik vind het al interessant bij de Lama’s, maar tegenwoordig presenteert hij De Tiende van Tijl, een programma over klassieke muziek, inderdaad een kansloos genre als het om een miljoenenpubliek gaat. Hij is daarin soeverein. 
Hij is sexy, toegewijd, met een flinke dosis zelfspot. Sowieso een jongen die niet alleen van klassieke muziek houdt, maar deze ook begrijpt: waar vind je ze nog. 
Hij ontroert me. Hij reed met een beeldschone vrouw die Chopin en Liszt op een vleugel speelde door de file, en hij liet haar spelen voor de terminaal zieken en delinquenten, “Om wat verlichting te brengen”, zei  hij, en ik zat ineens volkomen weggespeeld met tranen in mijn ogen. Hij gaf tips welke muziek je het beste als verleidingsmuziek op weg naar de slaapkamer kan draaien (Rachmaninov! Natuurlijk!) en het ziet er uit of hij al jaren de geboren presentator is, in zijn witte pak. 
Maar wat me het meest voor hem inneemt, is dat hij een portret van Cristina Deutekom in de studio heeft hangen. Dat vind ik van een ongelooflijke cool getuigen. Hij heeft beloofd dat ze komt, op 9 november, in zijn uitzending. 
Ik realiseer me dat het riskant is om deze man nu voor een publiek van duizenden te ontsluiten. Maar het is dan ook meer bedoeld als negatief reisadvies: kijk niet vanavond, op Nederland 3. 
Laat me Tijl nog even. 

Muziek
Recensie De Tiende van Tijl, De Telegraaf, 23-09-2011
In De Tiende Van Tijl (AVRO) is Tijl Beckand de muziekleraar die het goed zou doen op de middelbare school. Met spannende verhalen over de grote componisten der klassieke muziek, in een taal die je jeugd begrijpt. “Beethoven was een mean motherfucker!” Het drama in het leven van  Verdi en de huwelijksproblemen van Mahler worden door Beckand gebracht alsof het verhaallijnen uit GtSt zijn. Alles om de Nederland 3-kijker warm te maken voor klassiek.
Met aanstekelijk enthousiasme daalt hij daarvoor zelfs af naar het hol van de leeuw: de bouwput. Daar staat de radio elke dag op 100% NL, dus mislukt zijn poging om de bouwvakkers aan Mozart te helpen jammerlijk. Maar niet getreurd: na een spelletje Idols, met twee sopranen en een aria uit Die Zauberflöte, hebben we toch genoten van een onderhoudend uurtje muziekles. Zelf degenen die niet door Tijl zijn bekeerd.
RTL 5 doet het op donderdagavond met hiphop en rap. Al in de zomer werd gefluisterd dat Holland In Da Hood de nieuwe hit van dit tv-seizoen zou worden. Na drie afleveringen weten we dat het vooral leuk is omdat het briljant gecast is. Acht rappers uit de Hollandse klei worden verplaatst naar een achterbuurt in Los Angeles. Dat ze niet zo goed kunnen rappen, vooral niet in het Engels, maken de jongens goed met hun persoonlijkheid. En met hun komische wereldvreemdheid. Kleding, gebaartjes, straattaal: alles waarvan de rappers dachten dat ze het onder de knie hadden, wordt ze in de Amerikaanse hood pijnlijk onder de neus gewreven.
Nogmaals: erg goed gecast. Want we lachen om ze, maar we leven ook met onze Hollandse ‘gangsterrappers’ mee.

Klassiek kijken
Recensie De Tiende van Tijl, Dagblad van het Noorden e.d., 23-09-2011
Ik heb wel wat met muziek, wat mooi meegenomen is voor iemand die er vaak naar luistert. En het liefst ook nog naar kijkt.
Elk jaar dompel ik mijzelf onder in het IDFA, het novemberse documentairefestival in Amsterdam, en maak er gezeten in telkens weer een andere bioscoopstoel een indringende reis langs alle continenten. Soms sta je beteuterd buiten. Mensen doen de aarde en elkaar heel wat aan. Om het gemoed te sussen, jakker ik alle muziekdocumentaires af die het festival biedt. Want die stemmen vaak vrolijk. Op tv ben je al snel aangewezen op Het uur van de wolf. Later with Jools Holland (BBC) is nog altijd een fantastisch popprogramma en op zondag geeft Vrije Geluiden niet alleen geluid maar ook randinformatie.
Klassiek kwam er lang bekaaid af. Hooguit registraties, meer niet en wat moet je als non-kenner met dat gekweel? Daarom is het mooi dat er nu vast op woensdag De Tiende van Tijl is, geestige verwijzing naar de Negende van Beethoven. Zonder stompzinnig door de knieën te gaan,  vertelt oud-Lama Tijl Beckand anekdotisch over componisten en musici, laat de invloed horen van klassiek op nu, organiseert een wedstrijdje ariazingen, loopt gerust met een ghettoblaster vol klassiek een bouwsteiger op om daar Frans Bauer de muil te snoeren en heeft in Iris Hond precies de juiste want in dubbel opzicht mooie huispianiste in dienst. Zó leg je een lage drempel voor een groot publiek. En ook wie wel weet dat Rossini niet een rechtsbuiten van Inter was maar een operacomponist, kan gerust kijken. Precies raak. Dus kom op, anders komt de kijkcijferstasi weer langs met haar botte bijl.

Een 10 voor Tijl
Recensie De Tiende van Tijl, de Volkskrant, 22-09-2011
Jean-Pierre Geelen
Twee amateurzangeressen die strijden in een aria uit Die Zauberflöte van Mozart, met ‘die ellendige F3-noot’. Op de achtergrond klinkt een orkestband. Zegt Tijl Beckand, presentator van De tiende van Tijl (AVRO): ‘Dat komt omdat wij geen geld hebben voor een orkest. Meneer Wilders: als u kijkt:  u kunt dit programma zoveel beter maken.’
De Tiende van Tijl is bijna een statement op zich. Een programma over klassieke muziek, gemaakt voor ‘wie houdt van klassieke muziek, en voor wie er niets vanaf weet’. Ga er maar aan staan. 
Het is gelukt. Eindelijk een op en top ‘publiek’ programma, prime time op ‘jongerenzender’ Nederland 3. Een vrucht uit de fruitmand van TV Lab van vorig jaar, waar het opviel door aanpak en intentie. Een verademing. Met een beetje geluk krijgen Henk en Ingrid er ook een glimp van mee, snappen ze er iets van en zeuren ze eens niet over hun belastinggeld. 
De kracht schuilt voor een groot deel in presentator Tijl Beckand. Als Lama en lolbroek op RTL 4 heeft hij mij nooit weten te boeien. Maar als ambassadeur van klassieke muziek spatten het plezier en de gedrevenheid ervan af. Muzikale man met missie.
Zijn kunst: hij weet het voor velen ‘zware’ thema van klassieke muziek licht te houden. Bij een foto van Stravinsky: ‘Reclame voor Hans Anders? Nee, hij had gewoon twee brillen op, ik weet ook niet waarom’. Na een muziekstuk  over revolutie: ‘Laat ik het maar gewoon zeggen: ik vind dit geil.’
Tussendoor vertelt hij het verhaal achter de bekende muziekstukken. Over Verdi die zijn zoon verloor en nooit meer muziek wilde schrijven. Totdat hij het libretto van Nabucco zag, ‘vluchtgedachten met gouden vleugels’. Beckand vertelt het zonder dat het ook maar een seconde Teleac wordt. 
Hij laat stukjes zien en horen van R&B-zanger Robin Thicke, rapper A + en Saturday Night Fever. Allemaal ‘geleend’ uit Beethovens Vijfde Symfonie. 
De tiende van Tijl is ook muziek om naar te kijken. Tijl vaart met pianiste en zangeres door de Leidse grachten, om te verhalen over de ontmoeting tussen Mahler en Freud. Het plaatje wil ook wat, maar dat zit wel goed met pianiste Iris Hond of, zoals woensdag, violiste Liza Ferschtman, die een razende sonate van Eugène Ysaye speelde. 
Alles natuurlijk in vliegende vaart, maar dat kennen we inmiddels. In DWDD mag een bandje hooguit een minuut ten gehore brengen. Pianist Lang Lang speelde er van de week een stukje Grieg. Mooi, maar toch vooral Kort Kort. Muziek op tv – buiten Jan Smit en de drie J’s – vergt ook moed: de statistieken van de erkende kijkcijferlaboranten schijnen keer op keer uit te wijzen dat een deel van de kijkers bij muziekmomenten wegzapt of naar het toilet gaat. 
Hier en daar wordt wat veel water bij de wijn gedaan. Jamai die een aria zingt: op het randje. In de eerste aflevering speelde girarist Milos Karadaglic Asturias van Isaac Albénic. Gehalveerd. In de eerste aflevering wees Beckand een zangers als winnaar aan die hoorbaar naast de noten zat. 
Zangeres Anneke van Giersbergen (The Gathering), zong de aria When I’m laid in earth van Purcell. Bewonderenswaardig om de moed, maar ze was bepaald geen Jessey Norman. Tijl Beckand vond het echter ‘bloedstollend mooi.’
Het zij hem vergeven; we noemen het aanstekelijk enthousiasme. Een 10 voor Tijl. 
Kunst, toegankelijk voor grote groepen mensen
Recensie De Tiende van Tijl, NRC Handelsblad, l22-09-2011
Zap Hans Beerekamp
Het woord ‘cultuurspreiding’ hoor je niet vaak meer, maar het was een essentiële doelstelling in de zestigjarige geschiedenis van de publieke televisieomroep. De gedachte was dat je het medium diende te gebruiken om kunst en cultuur, wetenschap en literatuur toegankelijk te maken voor grote groepen mensen die enige begeleiding en uitleg nodig hadden om er ten volle van te kunnen genieten. Het zou ze misschien zelfs tot betere mensen kunnen maken.
Emancipatie en democratisering gingen de laatste decennia zo hard dat deze gedachte vloeken in de kerk werd. Het curieuze en in zekere zin sympathieke van De tiende van Tijl (AVRO) is dat het programma in die zin een anachronisme is. Het is een cursus klassieke muziek voor beginners in de vorm van een amusementsprogramma.
Toch weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden. De informatie is zo basaal dat ik soms denk in de mailing te worden genomen. Zouden er echt mensen zijn die de beginakkoorden van Beethovens vijfde symfonie niet herkennen en hergebruik in de popmuziek nodig hebben om op het bestaan ervan te worden gewezen?
Er zit ook iets te nadrukkelijks in de letterlijke verbeelding van de brug tussen hoge en lage cultuur. De frequente en lange close-ups van luisterend publiek dat voor het eerst Verdi’s Slavenkoor hoort, doen wat paternalistisch aan. En drie zangers met gele helmen die Mozart vertolken op een bouwplaats gaan gepaard met vermaningen aan de aanwezige arbeiders om niet meer naar radio 100% NL te luisteren.
Net als in Van popster tot operaster (NCRV) is er elke week een popartiest die een stuk uit een aria mag zingen. Die bovenmatige krachtsinspanning wordt luidruchtig de hemel in geprezen, maar het is misschien niet de beste reclame voor Purcells Dido and Aeneas.
Ook heb ik moeite met presentator Tijl Beckand. Het valt niet uit te sluiten dat jij werkelijk de kenner en liefhebber van muziek is die hij zegt te zijn. Toch geloof ik zijn vertoon van eruditie niet echt, omdat zijn toon eerder ironisch is dan hartstochtelijk.
De grootste aanfluiting vormt het in elke aflevering weerkerende ‘concours’ waarin steeds twee zangeressen de aria van de koningin van de nacht uit Die Zauberflöte ten beste moet geven. De vocale acrobatiek wordt direct daarna gejureerd door Beckand, die plompverloren de winnaar aanwijst.
In zekere zin doet Sarah’s barbaren (VPRO) het omgekeerde van De tiende van Tijl. Kunstjournalist Sarah Meuleman laat zich daarin inspireren door Alessandro Baricco’s boek De barbaren, over het vermengen van hoge en lage kunst.
In niet onaardige reportages ontmoet Meuleman kunstenaars die zij de geuzennaam ‘barbaren’ gunt. Gisteren verbaasde zij zich in Californië over het feit dat een skater als Ed Templeton fotograaf en kunstenaar had kunnen worden. Alsof het postmodernisme nog uitgevonden moet worden, terwijl de canon weer terugkeert. 
Populair
Recensie De Tiende van Tijl,  Noord-Hollands Dagblad e.d.,17-09-2011
Wat is er aan de hand met de klassieke muziek? Het genre wordt toch niet populair? Straks moeten we als de donder al die orkesten die nu worden opgeheven, onder druk van volk en kijkcijfers, weer in het oude luister herstellen.
Want opeens zijn er allerlei toegankelijke programma’s over klassieke muziek.
‘Van popster tot operaster’ met Ernst Daniël Smid als spreekstalmeester was niet onaardig. Het publiek ontdekt samen met hun popsterren hoe mooi klassiek kan zijn, maar kreeg tegelijk ook ingepeperd dat ‘klassiek’ toch ook heel moeilijk is. Aldus blijft Ernst met zijn zangers toch weer haast kansloos hangen in de hoek van de vermeend moeilijke muziek. 
Wibi dan? De toppianist kan bevlogen over zijn werk vertellen, maar in de serie ‘Onder Wibi’s vleugels’  komt dat er niet uit. Zes pianisten die geen carrière hebben kunnen maken, krijgen bij hem thuis de masterclasses om via een afvalrace in aanmerking te komen voor een tournee met de meester.
De bedoeling van het programma is vast goed, maar wat de makers er voor de kijker mee willen bereiken is onduidelijk. Je ziet Wibi een mooi landhuis bewonen en blijkbaar was de zomer net niet te slecht voor een feestje in de tuin. En verder? Ja, wat vérder eigenlijk? Je hoort wat verhalen van de deelnemers en je ziet ze wat oefenen, maar wat léren ze, en wat leer ik, als kijker? Ik groei niet met die pianisten mee.
Televisie met potentie is ‘De tiende van Tijl’, energiek gepresenteerd door de cabaretier Tijl Beckand. Hij houdt van die muziek en laat me in die liefde delen. Bij hem is klassiek niet moeilijk, maar heerlijk. Niet alles is daar even geslaagd, maar hij heeft iets wat die andere klassieke promoprogramma’s missen: hij heeft oog voor het meeslepende ontroerende verhaal en de relativerende humor. Moeilijke muziek is bij hem helemaal niet moeilijk, zolang je daar maar niet zo moeilijk over doet.

Hans Visser

Klassiek voor bij de burger
Recensie De Tiende van Tijl, de Volkskrant, 16-09-2011
Robert van Gijssel
Een spannende e-mail, eergisteren in de inbox. Het Haagse festival voor klassieke muziek met de spitsvondige naam Festival Classique laat weten ook volgend jaar weer zogeheten Huismerkconcerten te geven. Nog zo’n vondst: ‘huismerk’ staat voor ‘zelfde inhoud, andere verpakking’, net als in de supermarkt, begrijpt u wel?
Het betekent dat u straks in Den Haag als u een pak hondenbrokken koopt in een dierenwinkel kunt worden overvallen door een – spelend! – strijkkwartet. Als u Jip en Janneke-toiletdoekjes zoekt in de Hema, kan vanachter de rookworstenkooi een kamerorkest opduiken met een sonate uit Telemanns Tafelmuziek. Afgelopen zomer speelde voor Festival Classique zelfs orkesten in een McDonald’s, tussen de burgerbroodjes. Groot succes, vond de festivaldirectie, dat moet worden uitgebouwd.
De paniek is toegeslagen na Halbe Zijlstra’s eerste bezuinigingsronde op cultuur en orkestenbranche. Het klassieke gilde heeft de schouwbrug verlaten, en loopt zoekend op straat. Nog een opzienbarend mailtje, ook woensdag in de inbox: ‘Het Noord Nederlands Orkest (NNO) trekt 10 duizend bezoekers met de concertserie NNO Plays The Beatles.’ Het NNO is tegen heel nieuw repertoire aangelopen, musiceerde al rond Pink Floyd en Queen en speelde – weliswaar deels gratis – in de openlucht, maar toch: voor 10 duizend man! Bijna Ahoy!
De orkesten willen nieuw publiek en dat is natuurlijk volkomen terecht. Ze zijn het zat tegen de vergrijzende concertzaal aan te kijken en zien bij dat publiek, dat onherroepelijk uitsterft, het schip nog eens stranden. Jonge mensen willen ze bespelen. Happy Meal etende kleuters desnoods of snackjeugd, Hemamensen. Want wie weet zitten de concertzalen straks echt altijd vol, met frisse koppies door de grijze golf geweven. En wie weet beseft Zijlstra zich nog eens dat de orkesten midden in de maatschappij staan, met de poten aan de frituur, tussen het volk dat tenslotte de belastingcenten naar de musici moet laten vloeien in de vorm van een liefst royale subsidie.
Zo vonden we vorig jaar dus het Nederlands Kamerorkest in de popzaal Paradiso, niet op het podium maar lekker losjes in de zaal, tussen het publiek. Het Residentie Orkest (RO) speelde in het Haagse Gemeentemuseum voor scholieren. En vorige maand verscheen datzelfde RO in de Alphatent op Lowlands, waar het een zeer geslaagde poging nieuw-publiek-onderzoeken ondernam door een popmenigte van zeg 7 duizend man plat te spelen met de Negende van Stostakovitsj. ‘Genieten toch?’, sprak presentator Tijl Beckand, de nieuwe spreekbuis van het RO, en hij had gelijk.
Dat deze cabaretier, die eerder al concerten van het RO begeleidde, gerust mag worden gezien als populariseringsgoeroe voor het klassieke vak, bleek vorige week bij de AVRO op tv. In het nieuwe programma De Tiende van Tijl probeerde Beckand overtuigend zijn ‘kick’ van klassiek over te brengen op een studio vol mooie mensen en natuurlijk op de bankzitters thuis. Die moesten tien keer met de ogen knipperen, maar zagen het echt gebeuren: zomaar wat traantjes in het publiek, bij een fragment Requiem van Mozart. Gejoel bij musicalzanger Jamai, die peentjes zwetend Nessun Dorma zong uit Puccini’s Turandot.
De filosofie van Beckand: niet te veel uitleggen, lekker laten horen. Kicken dus, en luchtdirigeer de komende weken maar met de presentator mee.

Ex-Lama Tijl promoot muziek Bach
Recensie De Tiende van Tijl, Algemeen Dagblad, 07-09-2011

niet te missen
Het klassieke-muziekprogramma De Tiende van Tijl met Tijl Beckand was ooit een experiment tijdens TV-Lab, maar gaat vanavond voor de tweede keer een vol seizoen (met zes afleveringen) in bij de Avro. Ook in de nieuwe reeks stoft Beckand voor een vol publiek klassieke muziek af om het geschikt te maken voor dagelijks gebruik. Zo legde hij de vorige keer het verband tussen Frédéric Chopin en Robbie Williams en ging hij in op de moeilijkste aria aller tijden. Ook in seizoen twee probeert de ex-Lama klassieke muziek op onverwachte momenten en in verrassende vormen voor het voetlicht te brengen. Van uitvoeringen op de bouwplaats, in het ziekenhuis en in de daklozenopvang tot een competitie tussen ariazangers en van beroemde Nederlandse artiesten die voor het eerst van hun leven een klassiek stuk uitvoeren tot playlist-tips voor een eerste date of begrafenis. Ook grote namen uit de muziekwereld als L.A. The Voices, Paul de Leeuw en Jamai Loman doen mee. ‘Tijl geeft klassiek een coole touch in de hoop heel Nederland te transformeren van dummy tot diehard fan!’, zo meldt de Avro bombastisch. Die kreet bezorgt wellicht menig Bach-en Mozartliefhebber de koude rillingen, maar de eerste serie bleek juist verrassend smaakvol met de klassieke erfenis om te springen. En zoals Beckand zelf aangeeft: “Eindelijk is er een omroep die het aandurft om klassieke muziek in het hart van de programmering te plaatsen.’
(Gudo Tienhoven)
Uitgekozen: Tijls Tiende
Recensie De Tiende van Tijl, Leeuwarder Courant, 07-09-2011
Tijl Beckand hult klassieke muziek in een modern jasje. Hij zorgt er met aanstekelijke bevlogenheid voor dat wie niet zoveel met klassieke muziek heeft met andere oren leert luisteren.
Beckand wil duidelijk maken dat oud en jong hun voordeel kunnen doen bij een beetje meer kennis van klassieke muziek.
(Nederland 3, 20.25 uur) 
'De tiende van Tijl': vulgair en hemels
Recensie De Tiende van Tijl, Trouw, 07-10-2011
Tv Willem Pekelder

Het begint spannend: Verdi verliest in 1838 zijn dochtertje, daarna zijn zoontje en ten slotte zijn vrouw. Hij zou nooit meer een noot op papier zetten. Tot ‘Nabucco’. Mooi, denk je, ‘De tiende van Tijl’ gaat over Verdi. Maar nee. Er komt een in beeld met klapvee en er wordt een talentenjacht aangekondigd. Over Verdi horen we niets meer. Avro-presentator Tijl Beckand roept dat Beethoven net zo’n “mean motherfucker was als rapper A-Plus”. Vulgair moet het natuurlijk altijd, zelfs in het geval van klassieke muziek, grom ik vanuit mijn stoel. A-Plus braakt z’n tekst uit en Beckand verklaart dat de man heeft gejat van Beethoven. Even later de presentator ‘Le sacre de printemps’ (“prentampsssss”, zegt hij) een “geile compositie”. 
Een programma voor beginnende liefhebbers van klassieke muziek, heet zoiets in Hilversum. Ik denk: het is net zoiets als een reportage over de hemel maken en beginnen in de hel. Zou de Avro nou werkelijk denken dat we Beethoven alleen kunnen begrijpen dankzij het geblèr van zo’n A-Plus? Vanwaar toch die Hilversumse aversie tegen schoonheid en verheffing? Laten ze Henk van Os bellen, die zo aanstekelijk maar ook inhoudelijk, over kunst kan praten dat iedereen – van werkster tot wetenschapper – geboeid is. En zo zit ik maar door te griepen. Als Beckand voor de volgende uitzending Gordon aankondigt, concludeer ik: alles wat fout kan zijn, is fout aan dit programma. 
Met die onbevooroordeelde, objectieve blik neem ik plaats voor het volgende deel. Weer begint het spannend. Het derde pianoconcert van Rachmaninov is onspeelbaar. David Helfgott deed niettemin een geslaagde poging, en belandde daarna tien jaar in een inrichting. Helaas blijft ook nu weer de informatie steken. De zaal komt in beeld en Beckand. Maar hij lijkt minder opgefokt. Iris Hond speelt de ‘Turkse mars’ van Mozart en Beckand praat er zelfs niet doorheen. 
Een pianiste verhuist haar vleugel naar het ziekenhuis. Voor opgegeven kankerpatiënten speelt ze een prelude van Rachmaninov. Deze muziek gaat rechtstreeks naar de ziel. Een stervende vrouw veegt een traan weg. Even daarvoor had haar man gezegd dat ze zesenveertig jaar waren getrouwd, maar dat er helaas niet veel dagen meer bij zouden komen. De vrouw: “Ik heb er geen dag spijt van gehad”. De camera gaat terug naar de studio. Het is er doodstil. “Deze mevrouw”, zegt Beckand, “is twee weken geleden overleden. Op haar begrafenis heeft ze de prelude laten spelen.”
De getalenteerde broers Arthur en Lucas Jusse zetten zich aan een quatre mains: een polonaise van Schubert. Betoverend en ontroerend. Hun blonde krullen dansen boven de toetsen uit. De alt José Scholte zingt ‘Bist du bei mir’. Men dacht altijd dat dit een aria van Bach was, maar hij is oorspronkelijk van Stölzel”, legt Beckand uit. “Ben jij bij mij, dan zal ik met genoegen sterven”, klinkt het door de studio. Nu komt het programma in de buurt van waar klassieke muziek over gaat: schoonheid, liefde en troost. Wat een verschil met de vorige uitzending! Misschien is ‘De tiende van Tijl’ typisch zo’n programma dat moet groeien in kwaliteit. Blijft het niveau zoals nu, dan nemen we zelfs Gordon op de koop toe. 

Beckand als strakke gedreven onderwijzer
Recensie Stentor Zwolse Courant, The Gentleman Entertainer
RECENSIE - ZWOLLE - Tijl Beckand kennen we vooral van het populaire De Lama's, maar de cabaretier heeft ook al een paar minder geslaagde tv-producties op zijn naam staan.

Tegenwoordig is Beckand op tv helemaal terug als bevlogen presentator met De Tiende van Tijl, waarin hij ons meeneemt naar de dramatische verhalen achter de klassieke muziek.

Het theaterprogramma The Gentleman Entertainer is een weergave van zijn vele tv-werkzaamheden. Een flinke dosis stand-up en improvisatie zoals bij de Lama's, een intrigerend blok De Tiende van Tijl en zijn grote nog niet vervulde wens: een eigen talkshow.

Beckand heeft de regie strak in handen. Als een echte goeroe krijgt hij zijn publiek meteen van de stoel. Nog geen vijf minuten later scanderen de toeschouwers in een oerschreeuw hun eigen naam en slechte eigenschap.

Het decor en de presentatie zijn opvallend verzorgd: van het zwarte pak, de goed gevulde koelkast tot de gouden hemelpoort. Beckand is gevat, bij vlagen erg komisch en schakelt razendsnel als een volleerd showmaster.

In zijn eigen talkshow mist hij scherpte en dat ligt niet aan zijn gast. Want Sander uit Ommen, die een kwartier voor de voorstelling nog niet wist dat hij naar het theater zou gaan, doet het bijzonder aardig. Beckand is, precies zoals de titel zegt, een Gentleman Entertainer. Ervaren en gelikt, met de gladheid van een paling. Alles is voorgefabriceerd; zelfs de improvisaties zijn geslepen. Deze tv-show op toneel raakt dan ook nauwelijks maar rolt over ons heen.

Alleen met de sterke formule, De Tiende van Tijl, komen de emoties, dankzij de symfonieën van Bach en Beethoven. Mike Boddé deed het al eerder: klassieke muziek toegankelijk maken voor een breed publiek.

Daar ligt ook de kracht van Beckand. Met de volharding van een gedreven en bekwaam onderwijzer sleept hij ons mee naar een wereld van genieën.

Tijl Beckand: The Gentleman Entertainer. Gezien Odeon Zwolle, 13/10. Verder: Nunspeet 29/10, Steenwijk 2/2, Deventer 17/3, Kampen 29/3 en Harderwijk 30/3.

Bron: www.destentor.nl
Tijl Beckand entertaint in alle mogelijke vormen
Recensie Cabaret.nl
Een avondje Tijl Beckand mag met recht een belevenis heten. Zijn eerste solovoorstelling 'The Gentleman Entertainer' is een achtbaan van gekkigheid, onvoorspelbaarheid, hilariteit en diepzinnigheid. Beckand is absoluut een entertainer en wars van cabaretconventies rekt hij alle grenzen van het vermaak op. Soms wordt hij wat overmoedig in de gretigheid om zijn hersenspinsels te delen, maar onder aan de rekening staat alsnog een brede glimlach. De opening van de show zet meteen de toon. Er is geen ontkomen aan; iedereen moet en zal meedoen aan het ritueel waarbij toeschouwers elkaar leren kennen en vooral contact maken met hun 'innerlijke klank'. Deze spirituele inslag komt gedurende de avond regelmatig terug, deels met een vette knipoog, deels als onderdeel van iets dat lijkt op een missie. De mix van oppervlakkige grappen en vergezochte, grondige verhandelingen over evolutie is opvallend. Er gaat duidelijk veel om in het hoofd van Beckand, te veel, waardoor de essentie, ondanks zijn fysieke toelichtingen, vaak niet lekker uit de verf komt. Laat je deze diepere betekenissen voor wat ze zijn, dan blijft er gelukkig nog voldoende substantie over. Genieten is het op de vele, spannende momenten dat hij al dan niet gepland improviseert. Vooral tijdens een talkshow met min of meer vrijwillige deelnemers zijn alle reacties even ad rem als succesvol. Ook de personificatie van het oermannetje- of vrouwtje dat bij ons allen het hoofd runt, is erg goed gelukt. Op hilarische wijze brengt Beckand in beeld hoe de informatieoverdaad verwarring zaait bij het simpele wezentje dat qua logica is blijven steken in de oertijd. Vorm en inhoud komen hier prima samen. Wat minder soepel loopt een botsing en versmelting van verschillende religies en profeten. Hoewel er tussen de hoofdlijnen door genoeg te lachen valt. Beckand verbaast door ineens op serieuze toon gepassioneerd te vertellen over klassieke componisten. Deze spreekbeurt duurt wat lang en zal een deel van het publiek onaangenaam verrassen. Toch blijkt de cabaretier een begenadigde verteller te zijn en komt zijn liefde voor klassieke muziek over. Het blijft vreemd en risicovol. En dat geldt misschien wel voor alles wat hij doet. Af en toe raakt hij even de berm, dan weer gaat hij vol gas recht op het doel af.

Lieke van den Brink

Gezien op: 01-12-2010 Diligentia, Den Haag
Bron: www.cabaret.nl
Tijl Beckand solo: gelikte presentatie, maar verhaal en opbouw ontbreken. Cabaretier laat talent onbenut.
Recensie Volkskrant The Gentleman Entertainer
DEN HAAG Op de vijfde rij trekt een jongen een zakje chips open en vooraan praat een meisje met haar buurvrouw. Tijl Beckand corrigerend: 'Ik ben geen tv, dus je kunt niet de hele tijd door me heen praten.' Het misverstand is begrijpelijk. De zaal kent hem van zijn tv-werk: hij dankt zijn populariteit aan De Lama's en is nu samen met Ruben van der Meer te zien in Jack Spijkermans Echt waar?!.
Maar er komt nog iets bij: zijn theaterdebuut is eigenlijk een tvprogramma op een toneelpodium, met helaas iets te veel zapmomenten. Het publiek kijkt de hele avond naar een gevatte tv-presentator die weet hoe hij een grap moet brengen
en die gemakkelijk speelt met de zaal. Zijn kracht zit 'm improviseren. De presentatie is verzorgd: net als op televisie begint het met een leader, een overigens prachtig filmpje in collagestijl. Zijn decor is strak wit en Tijl komt op in smoking. Maar daarmee heb je nog geen geslaagde theatershow. Behalve een gevatte en gelikte podiumpresentatie bestaat er ook nog zoiets als theatraliteit, verhaal en opbouw. En dat ontbreekt grotendeels. Beckand wilde geen cabaretvoorstelling maken 'zoals er ieder jaar vele op de planken komen'. Dat het geen klassieke cabaretshow is geworden met sketches en liedjes tussendoor, is absoluut geen bezwaar. Maar deze voorstelling is meer een grabbelton van losse ideetjes geworden, met Tijl als verbindend element en enkele doorzichtige bruggetjes. Hij doet wat publieksparticipatie, een beetje cabaret, een talkshow, een lesje klassieke muziek luisteren en weer een beetje cabaret. De show heeft twee sterke onderdelen: zijn grappen over het oermannetje dat alle mannen in hun hoofd hebben zitten en zijn expose over klassieke muziek. Beide verhalen zijn doordacht, origineel en weten te raken - het eerste stuk omdat het hilarisch herkenbaar is, het tweede omdat het recht uit Tijl's hart komt. De andere onderdelen van de show zijn slordig of betreden wel erg platgetreden paden - zo is zijn verhaal over man-vrouwverschillen al zo vaak zo veel beter gedaan. Het premierepubliek reageerde desondanks laaiend enthousiast. Je zou dus kunnen stellen dat zijn televisieachterban op de wenken bediend wordt. Toch blijft het jammer dat hij zijn talenten niet krachtiger inzet. Waarom bijvoorbeeld niet een theaterprogramma maken waarin hij anderhalf uur lang met passie en gevatte grappen over klassieke muziek vertelt?

Merijn Henfling
The Gentleman Entertainer van Tijl Beckand, regie: Pieter Athmer,
gezien: 1/12, Theater Diligentia, Den Haag, tournee t/m 17/4.
Bron: De Volkskrant                                                       


We Will Barock You!!!!

Comedy Concert

Passie voor Brahms

The Gentleman Entertainer

The Gentleman Entertainer

The Gentleman Entertainer
1 / 2 / 3
Tijl Beckand op Facebook contact Tijl Beckand
 

twitter Lees op twitter

nieuws Ga naar volledig nieuws overzicht
gastenboek Ga naar het volledige Gastenboek
Laat bericht achter
Naar boven